FEDERATIE

MAASMECHELEN-ZUID Bisdom Hasselt

Parochie St-Kristoffel Opgrimbie

De parochie Opgrimbie telt meer dan 3.600 inwoners.
De oudste dorpkernen zijn Opgrimbie en Daalgrimbie. Nieuwe wijken hebben ervoor gezorgd dat de bewoning doorloopt.
Opgrimbie strekt zich uit van net over de Rijksweg in het Oosten tot aan de voet van het Kempisch plateau in het Westen. In het Noorden grenst Opgrimbie aan Mechelen-aan-de-Maas en Proosterbos, in het Zuiden aan het dorp Rekem.

De patroonheilige van de parochie is Sint-Kristoffel, welbekend uit de legende waarbij hij Christus over het water draagt (‘Christo-forus’ = Christus-drager). Het is een mooie opdracht voor onze parochie: als wij elkaar dragen (en ver-dragen), dragen we ook Christus…

Bij de voltooiing van de renovatiewerken (einde 2007) schreef een lid van het parochieteam volgende tekst:
“De renovatiewerken aan de kerk hebben lang geduurd, te lang. Maar nu staat ze er in haar vroegere glorie hersteld, en ontdaan van steigers en stutten. Ze schittert in al haar ongeveinsde schoonheid in hartje Opgrimbie en ze mag gezien worden en ook gehoord want ook de wijzerplaten en de klokken hebben een facelift ondergaan en  luiden in diverse toonaarden naargelang de stemming.
Mooi, aantrekkelijk, uitnodigend is ze inderdaad van buiten, maar wie gaat er nog in op haar uitnodigend geklepper om te ontdekken wat voor goeds zij in haar binnenste te bieden heeft. Want de kerk is niet slechts een kunstwerk, een monument, een pronkstuk, zij is een aan God en door God gewijde ruimte waarin christenen samen feestvieren en elkaar bemoedigen. Ze is een plek van stilte en verstilling, een ruimte van gebed en geloof. Ze hangt vol gebed, ze ademt gebed, ze is gebed. Ze hoort een thuis te zijn voor iedereen; voor gelovigen en  zoekers, voor ‘onderweggers’ en verdwaalden. Ze hoort een plek van ontmoeting te zijn, ontmoeting met de levende God, ontmoeting met de medemens. Ze heeft ons een mooie erfenis nagelaten en telkens opnieuw worden gelovigen hier, generatie na generatie uitgedaagd om consequent  en resoluut de weg van Jezus te gaan. Honderd jaar lief en leed, honderd jaar hoop, honderd jaar geloof, honderd jaar gebed dat als wierook opstijgt naar de hemel.
Maar de kerkruimte wordt te groot en het geloof te arm. De traditie kalft af en de lege ruimte in de kerk breidt zich sneller uit dan het gat in de ozonlaag. Beide fenomenen zijn zeer verontrustend; het een bedreigt ons natuurlijk bestaan, het ander verschraalt het geestelijk leven. Toch blijft er de hoop en de verwachting dat de weg naar het geloof en het evangelie steeds aantrekkelijk mag blijven voor de hedendaagse mens die wel nog eens wat meer wil dan alleen maar welvaart en comfort. En dan staat onze kerk er met open armen, met open hart en met open deuren.”